امام باقر علیه السلام:

إنَّ الرَّجُلَ لَیُذنِبُ الذَّنبَ فَیُدرَأُ عَنهُ الرِّزقُ و تَلا هذِهِ الآیَةَ : « إِذْ أَقْسَمُواْ لَیَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِینَ وَ لاَ یَسْتَثْنُونَ فَطَافَ عَلَیْهَا طَآئفٌ مِّن رَّبِّکَ وَ هُمْ نَآئِمُونَ »

آن‌گاه امام این آیه را تلاوت فرمود: «ما آن ها را بیازمودیم، چنان که صاحبان آن بوستان را آزمودیم؛ آن گاه که سوگند خوردند که هر آینه صبحگاهان، میوه آن را خواهیم چید و نگفتند : اگر خداى خواهد پس شبانگاه که خفته بودند، آفتى از سوى پروردگارت بر گِردِ آن <بوستان> بگرديد» .

الكافي ج 2 ص 271